1 februari 2024 is de Spreidingswet ingegaan. Vanaf dat moment geldt het uitgangspunt dat alle gemeenten in Nederland een aandeel nemen in de opvang van vluchtelingen. Dat is een goede zaak, omdat de zorg voor deze opvang nu zwaar op een heel beperkt aantal gemeenten en gemeenschappen drukt. Dat leidt tot slechtere opvang van mensen in nood en minder draagvlak bij inwoners. De problemen die het oude systeem al jaren geeft in het dorp Ter Apel, zijn hiervan het bekendste voorbeeld.

De gemeente Berg en Dal is gewend om een stap naar voren te zetten als de nood aan de man is. Meteen na het uitbreken van de oorlog hebben we honderden Oekraïense vluchtelingen een veilig onderkomen geboden. Dit naast de tientallen statushouders voor wie we jaarlijks een woning vinden in onze dorpen.

Ook voor andere vluchtelingen willen we er zijn. We hebben het ons daarbij niet makkelijk gemaakt en ervoor gekozen om juist de kwetsbaarste groep op te vangen: alleenstaande tieners. Inmiddels wonen er 110 van deze jongens op twee locaties in Groesbeek en Berg en Dal. Dat gaat goed, en ik word steeds weer verrast door de hartelijkheid waarmee veel buurtgenoten deze pubers opnemen.

Het zijn kinderen die soms meer dan een jaar zonder hun ouders gezworven hebben, en die niet zelden onderweg vreselijke dingen hebben meegemaakt. Met de meesten komt het gelukkig goed, en zij vinden uiteindelijk de weg omhoog. Maar dat vraagt veel, ook van de gemeente. Soms te veel. Om aan de norm van de Spreidingswet te voldoen zouden we nog 16 vluchtelingen moeten opvangen. Maar door het chronische lerarentekort lukt ons dat nu nog niet.

Het eerlijk verdelen over steden en dorpen maakt een menswaardige opvang mogelijk. En draagt bij aan een succesvolle integratie, zodat vluchtelingen snel onderdeel worden van onze gemeenschap.

Reageren op deze bijdrage? Mail naar communicatie@bergendal.nl.